ديشب كه ساعت براي نماز صبح زنگ زد پا شدم ساعت رو برداشتم و بس كه گيج خواب بودم همين طور تا چند دقيقه نگاش كردم ....اصلا مونده بودم اين چيه؟ چرا داره زنگ ميزنه؟!....بعد از اينكه بالاخره هوشياريم سر جاش اومد فهميدم الان وقت نماز صبحه و ساعت بدبخت الان 7،8 دقيقه ست كه هي داره زنگ ميزنه و من مثل آدماي منگ بهش زل زدم و نمي فهمم چي كار كنم!!! خيلي از اين ماجرا خنده ام گرفت. بازم خدا رو شكر كه خاموشش نكردم  بعد دوباره بگيرم بخوابم!

هوا اينجا  دوباره سرد و سوزدار شده... دو روز پيش يه بارون دبش حسابي باريد و اين سرما دنباله ي همون بارونه. كاش هميشه اينجا بارون مي باريد ولي اينجوري سرد نميشد. هيشكي تا اين سرماي مشهد رو از نزديك حس نكنه نمي فهمه من چي ميگم. توي همچين هوايي نميشه چند قدم پياده روي كرد چون باد مستقيم ميزنه تو مخ آدم و تا مغز استخون آدمو منجمد مي كنه.

ديگه اينكه اين روزها افتادم رو دور كتاب خوندن و در مقابل حس فيلم ديدنم كور شده! خلاصه اين گودريدز هم آدمو بيشتر تشويق مي كنه. هم اكنون مشغول خوندن رمان "سووشون" كه معرف حضورتون هست ، و كتاب " To the light house " نوشته ي ويرجينيا ولف هستيم. از اولي هنوز يه فصل خوندم و از اين يكي تقريبا نصفش رو خوندم. ويرجينيا ولف قلم مخصوص به خودش رو داره. تا به حال همچين نثري نديده بودم. خيلي به روان شناسي رفتار و برخورد و طرز تفكر آدما توجه نشون داده .  كتابش خيلي كم ديالوگ  داره و در عوض تا دلت بخواد احساسات و افكار آدماي داستان رو شرح و بسط  داده.

اينم از اوضاع اين روزهاي ما.

پ.ن: اينم واسه رفع خستگي داشته باشين:

 يه روز از يه بنده خدايي كه اومده بوده شمال  و غمگين به نظر مي رسيده مي پرسن اينجا چي كار مي كني؟ ميگه اومدم ماه عسل. ميگن اينكه خوبه پس تو چرا ناراحتي؟ ميگه آخه يادم رفت زنمو با خودم بيارم!!!